Оюун санааны эрэл хайгуул

Ердөө 50-хан жилийн дараа гэхэд энэ бичлэгийг энэ цаг үед уншиж байгаа хүмүүсээс цөөхөн хэд нь л амьд сэрүүн байна байх. Бидний амьд байх хугацаа хором бүрээр хорогдож байдаг. Хором бүрээр үхэлд ойртож байдаг. Би гутрангуй үзэлтэн биш л дээ. Гэхдээ бодит байдал ийм л байна. Бодит байдлыг байгаагаар нь харна гэдэг тийм ч муу зүйл биш шүү дээ: өөрийнхөө насалж болох насны дээд хязгаарыг мэдчихсэн хүн 1000 жил идэх хоол хүнс хураах гэж өөрийгөө зовоохгүй шүү дээ. Бидний доторх утга уянгын халилтай, мэдрэмж төдий буруу ухамсрууд бодит байдлыг байгаагаар нь харахад үргэлж саад болдог.

Амьдрахын утга учир юу юм бэ? Үхлийн дараа ухамсар байх болов уу? Хэрхэн яаж аз жаргалтай амьдрах вэ? Зовлонгоос ангижрах арга байдаг болов уу гэсэн асуултууд байна...

Оюун сэтгэлгээ нь хайрцаглагдчихсан цэцэн мэргэдүүдэд бол эдгээр асуулт тийм ч хүнд санагдахгүй байх: орчлон хорвоогийн мэдэгдэхүүн бүхнийг хайрцгандаа хийчих юм чинь...

Зарим нь эдгээр асуултуудад зүгээр л цэцэн мэргэнээ гайхуулах гэж хариулдаг байх. Тийм хариултууд дэндүү уйтгартай байдаг...

Өөрийн хөдөлмөрөөр олсон хоол цаанaа нэг амттай байдаг юм гэсэн. Будда, өөрөө өөрийн аврал шүү гэж шавь нартаа сургасан байдаг. Асуултуудын хариуг өөрөө л оюун санааны эрэл хайгуул хийж олох хэрэгтэй.

Дахиад аз жаргалын тухай...

Тийм цэцэг, ийм өнгө, тийм заан, ийм мэлхий аз жаргал, эд хөрөнгө авчирдаг гэх: догматик сэтгэлгээтэй нэг зовсон амьтны л өөрийгөө тайтгаруулах арга юм уу даа. (жоохон хорон хэлчих шиг боллоо соорри :) Мөнгийг бол хөдөлмөрлөж олдог байх. Аз жаргалыг хувь хүн өөрөө дотоод сэтгэл дээрээ бүтээдэг. 

Амьдарч байхад урсгалаapaa аяндаа төрдөг сайхан мэдрэмжүүдийг бүтээх шаардлага байдаггүй: ядарч байхад сайхан хоол идээд ханаталаа унтахад тийм мэдрэмж аяндаа л төрчихнө.

Шалтгаан нөхцөл бүрдсэн үед тийм мэдрэмжүүд аяндаа л өөрөө гараад ирдэг: нээх ач холбогдол өгсний хэрэггүй эд.

Аз жаргал бол үүнээс өөр: яг л байшинг сууриас нь барьдаг шиг сэтгэл дээрээ бүтээдэг зүйл.

Энд алмас баачихсан байна, тийм учраас алмас оршиж байна.

Би, би, би гэх бодол бид нарт бүгдээрэнд нь л байдаг. Би-г бид, бие махбод болон оюун санааг удирддаг эзэн мэтээр төсөөлдөг. Би-гээ бусдаас онцгойлон үзэж, бусдаас илүү ихээр хайрладаг учраас "би" буюу "намайг" хэн нэгэн муулвал "би" муу биш шүү дээ гээд өөрийн эрхгүй л "би"-гээ өмөөрдөг. Би-гийн нэр хүндийг өсгөхийн тулд би гээ ямар нэгэн аргаар бусдад магтаж, би-гийнхээ үнэ цэнийг тэдэнд ойлгуулахыг хичээдэг. Xэн нэгний өөгүй тэгш төрсөн бие махбодод тачаагаад "би" түүнтэй хамт байвал ямар их жаргалтай байх бол оо гэсэн: түүнийг би-гийнх болгох гэсэн шунал төрдөг. Lexus 470 гэх мэт машиныг хараад мөн л "би" ийм машинтай болбол ямар сайхан бэ гэсэн шунал төрдөг. Ерөнхийдөө шунал тачаал, уур бүхэн "би"-тэй холбоотойгоор төрдөг. Бид нар би-гээ хэдий чинээ энхрийлэн хайрлана төдий чинээ шунан тачааж, уурладаг.

Бидний магтан дуулаад байдаг янаг амрагийн хайр ч гэсэн би-тэй холбоотойгоор үүсдэг. Би /өөрөө өөртөө хайртай учраас/ чамд хайртай. "Чи" "би"-гийн сонирхолыг татахаа больчихвол "би" чамд хайргүй болчихно. Чи "би"-гийнх буюу "минийх" учраас "би" чамд хайртай г.м... Үнэндээ үүнийг хайр гэлгүй би-гийн хэрэгцээ гэж нэрлэвэл илүү онох байх.

"Би" гэж яг юу юм бэ? Сэтгэл "би" биш. Бие махбод, зүрх зэрэг эрхтэн ч "би" биш. Сэтгэл хэрэв "би" юм бол 1-ээс 5 хүртэл тоолоод үзье. Нэг гээд тоолох эхний агшинд сэтгэл байсан. 2 гэж тоолох үед бас л хоёр дахь агшиний сэтгэл байсан. 3 гэж тоолох үед мөн л гурав дахь агшиний сэтгэл байсан... Энэ таван агшиний таван сэтгэлийн аль нь "би" юм бэ? Хоёр гэж тоолоx агшинд Нэг гэж тоолох агшиний сэтгэл байхгүй болно. Өнөөдөрт өчирдөр байхгүй. Өчигдөр аль хэдийнээ байхгүй болчихсон. Өнөөдөрт зөвхөн өнөөдөр л байна."Би" нэг настайдаа байж л байсан, 10 настайдаа ч байж л байсан. Харин 10 насны үед 1 настай байх үеийн сэтгэл аль хэдийнээ байхгүй болчихсон байсан. Тэгэхээр сэтгэл "би" биш болж таарч байна. Би сэтгэж байна, тийм учраас "би" оршиж байна гэдэг. Энэ нь "би" оршиж байгаагийн баталгаа болж чадахгүй. Учир нь "би" оршиж байгаа гэдгийг эхлээд баталчихаад дараа нь сэтгэдэг эсэхийг нь батлах хэрэгтэй болохоос биш байгааг нь батлаагүй байж "би" гэдэг зүйл сэтгэдэг гэвэл ямар ч логикгүй сонсогдож байгаа биз дээ? Алмас энд баачихсан байна, тиймээс алмас оршиж байна гэдэгтэй яг ижилхэн сонсогдож байгаа биз?

"Би" гэж яг ийм юм байдаг гээд заачих юм алга: oлдохгүй байна. Олоод хэлчихвэл гүн ухааны их том нээлт болоод: дэлхийн томоохон их сургуулиудад лекц уншиж, 3000 орчим жилийн түүхтэй Буддын шашныг үгүйсгэж, Буддаг онигоонд оруулан "би"-гийнхээ карерийг өсгөж болох л юм.

Published with Blogger-droid v2.0.10

Нэгэн түүхийг өгүүлье.

Урьд Энэтхэгийн оронд Шагжамүни Бурхан Багшийг заларч байх үед Балжэвү хэмээх зуу насалсан өвгөн амьдран суудаг байжээ. Энэ үлгэр биш шүү: болсон явдал. Өтөл өвгөнийг үр хүүхдүүд, ач зээ нь тоодоггүй, асарч тэтгэдэггүйн дээр нүд үзүүрлэдэг байв.

Өвгөн нэгэн өдөр, "Үр хүүхдүүд маань намайг нүд үзүүрлэн хөнөөх болсон тул би эндээс явж Шагжамүнийн шашинд тойн болвоос сайн бус уу." гэж санаад гэрээс гарч Шагжамүни Бурхан Багшийн тойдын оронд очоод ийн хэлжээ, "Өвгөн би өдгөө тойн болохоор энд ирэв. Бурханы ахмад шавь нараас хэн хэн буй?" гэж асуусанд олон хуврагууд, "Шаарийн хөвгүүн, Маха Гашяб тэргүүтэн хутагтан олон буй." хэмээн зааж өгсөнд өвгөн бээр Шаарийн хөвгүүний дэргэдэд очоод, "Хутагт Шаарийн хөвгүүн ээ, намайг тойн болгон соёрх." хэмээн өгүүлсэнд, Шаарийн хөвгүүн, энэ өвгөн өтөлсний тул дияан бясалгал хийгээд хуврагуудын үйлийг хийж дийлэхгүй хэмээн сэтгээд өвгөнд хандаж, "Таны нас өтөлсны тул тойн болж чадахгүй." хэмээн өгүүлсэнд өвгөн бээр сэтгэл гансарч цааш явсаар Хутагт Маха Гашябын дэргэдэд очсонд мөн л өтөлсөн хэмээн тойн үл болгосонд өвгөний сэтгэл урьдынхаас ч ихэд гансарч, "Өтөл би гэрт сууваас үр хүүхдүүд нүд үзүүрлэнэ. Тойн больё гэхнээ ч тойн болох буяны язгуур алга. Өдгөө гэртээ буцваас урьд адил үр хүүхдүүд хөнөөх тул энд усанд үйж үхвээс сайн болой." хэмээн маш ихээр шанaлан голын зүг явж ахуйд Бурхан Багш бадар барихаар заларч буйтай таарчээ. Бурхан Багш бээр өвгөнөөс яагаад шаналж буйг нь асуусанд өвгөн, үр хүүхдүүд нь нүд үзүүрэлдэг хийгээд хутагтан хуврагууд өтөлсний тул тойн болж үл чадна хэмээсэн хийгээд эдүгээ очих газар үгүй тул усанд үйж үхвээс сайн болой хэмээн сэтгэж буйгаа Бурхан Багшид айлтгасанд, Бурхан Багш Балжэвү өвгөнд хандан, "Та санаа зовсоны хэрэггүй. Шаарийн хөвгүүн хийгээд Маха Гашяб нар тоолшгүй гурван их галвын туршид бодийн хутгийг эрээгүй, мэдэгдэхүүний түйтгэрээс ангижраагүй учир тэд юмс бүхнийг илтэд мэдэхгүй. Ганцхүү төгс гэгээрсэн будда л юмс бүгдийг илтэд мэддэг. Тиймээс санаа зоволтгүй: танд тойн болох буяны үндэс байна. Би таныг тойн болгох болно." хэмээн айлдаад өвгөн Балжэвүг тойн болгож дөрвөн үнэн, хоосон чанар, шүтэн барилдлагын тухай ном айлдав. Өвгөн ч Бурхан Багшаас сонссон номоо нэгэн үзүүрт сэтгэлээр хичээн бясалгаснаар дайснаа дарсны хутгийг (зовлонгоос гэтэлсэн нирваан хутаг) олсон гэдэг.

Энд гол өгүүлэмж нь: хичнээн настай, хөгшин ч гэсэн өөрийгөө бүү гол. Би чадна гээд чадлаараа хичээх хэрэгтэй. Маргааш үхэх байсан ч өнөөдөр суралц гэсэн зүйлүүд. Шүдгүй ч гэсэн буйлаараа мэр гэдэг шиг өөрийгөө гололгүй өөдрөг амьдрах хэрэгтэй гэсэн утгатай.

Published with Blogger-droid v2.0.10

Залуу хүний зүс царайны тухай, бас бус бодлууд...

Залуу хүнд нэг тийм буурьтай, ухаантай, танин мэдсэн царай ерөөсөө зохидоггүй юм шиг.

Залуу хүнд харин нэг тийм мангайсан, сониучрахсан, утга учрыг нь хайсан хөнгхөн царай л сайхан зохидог юм шиг санагдав.

Бид өөрт тохиолдож байгаа юмсыг хөнгхөөн хүлээж аваад байх юм бол нэг тийм адгуус шиг сэтгэлийн зовлон багатай амьдарч чадах л байх даа гэж бас бодов.

Нэг бодлын адгуус хүнээс жаргалтай амьтад шүү. Сэтгэлийн зовлон үгүй. Идээл, унтаал, унгаал, баагаал болоо.

Яаж хэдэн төгрөг олох вэ гэсэн асуултын хажуугаар бас яавал сэтгэлийн зовлон багатай амьдрах вэ гэсэн асуултыг өөрөөсөө байнга асууж явбал нэг нартай өдөр зөв хариуг нь олох л байх даа гэж бас нэг бодов.

Ай хөөрхий гэж...

Published with Blogger-droid v2.0.10

Яавал сэтгэлийн зовлон багатай амьдрах вэ?

Бид нар гаднаа янз бүрийн дүр төрх, намба байдал, стийль, имиджтэй ч дотроо бол хүссэнээр болдоггүй хорвоогийн тоосыг хөдөлгөж явах гэдэг нийтлэг нэг зовлонтой улс. Хүмүүс мэдэхгүйн (мунхгийн) эрхээр зовдог гэж Бурханы шашинд номлодог. Нээрээ ч мэдсээр байж өөртөө зовлон удах зүйлийг хэн хийхэв дээ? Яавал сэтгэлийн зовлон багатай амьдрах вэ? Ул суурьтай бодож, судлах асуудал бол ердөө л энэ. (Энэ нөгөө РЕКЛАМНЫ ФАУЗ-ын үргэлжлэл шүү!)

Published with Blogger-droid v2.0.10

Ай хөөрхий гэж...

Өдөр хоног өнгөрөх тусам өдөр хоног улам бүр хурдан өнгөрөх шиг санагдана. Хаа холын юм шиг санагдаж байсан гучин нас хаяанд дөхөөд иржээ. Дахиад хэдэн жил би амьдрах бол? Ай хөөрхий гэж...

Яагаад төрдөг, яагаад үхдэг юм бол? Яагаад зовдог, яагаад өтөлдөг юм бол? Хариулт нь байгаа хэдий ч дахин дахин асуумаар хачин асуултууд шүү... Ай хөөрхий гэж...

Published with Blogger-droid v2.0.10

уучлаарай...

Коммент бичсэн хүмүүст, хариу бичээгүйд уучлаарай. Цаашид ч мөн хариу бичихгүй байж магадгүй тул цаашид ч мөн уучлаарай...

Published with Blogger-droid v2.0.10

УМ МАНИ БАДМЭ ХУМ

Энэ жилийн цагаан сараар айлуудын ширээг тарган ууц, өвчүүгээрээ чимсэн хонь бүхэн хойт төрөлдөө сайн заяанд төрөх болтугай!
УМ МАНИ БАДМЭ ХУМ, УМ МАНИ БАДМЭ ХУМ, УМ МАНИ БАДМЭ ХУМ...

Published with Blogger-droid v2.0.10

РЕКЛАМНЫ ФАУЗ

Зиа ойрд рекламны фауз аваагүй юм байна. Буддизмын тухай хэдэн үг бичье гэж бодлоо.

Буддизмын үзэл онол, номлол бүхэн логик гаргалгаа, учир шалтгаан дээр суурилсан байдаг. Мөн тэр логик гаргалгаа, учир шалтгаануудыг нь шинжилж судлах эрх хэний ч өмнө нээлттэй. “Зүгээр л итгэ, эс тэгвэл Будда чамайг тамд унагана.”, “Чам шиг нүгэл хилэнцтэй амьтан гүн нарийн учрыг нь ойлгохгүй, нүдээ аниад л итгэвэл барав!” гэсэн дарамт нтр байхгүй. Харин ч эсрэгээрээ, Будда өөрөө, “Миний сургаалийн логик гаргалгаануудыг шинжлээд үз. Үнэн бол итгэ. Надад сүжиглэх төдийгөөр миний сургааль номлолд бүү ханд!” гэж шавь нартаа дахин дахин сургаж байв.

Магадгүй хэн нэгэн “аливаа шашин сэтгэлгээг хайрцагладаг” гэж бодож байж болох юм. Сэтгэлгээ яавал хайрцаглагддаг юм бэ? –Үнэн худал нь мэдэгдэхгүй ямар нэгэн үзэл-онол-номлолд (шинжлэлгүйгээр) мухраар итгээд, түүнийгээ баттай үнэн гээд бодчихсон БОДЛУУД л сэтгэлгээг хүлж орхидог. Ямар ч ажиглалт, шинжилгээ хийхгүйгээр юмсыг зүгээр л нөгөө үзлээрээ харчихдаг. Ингээд л сэтгэлгээ хайрцганд орчихдог. Хүлэгдчихдэг. Нэгэнт сэтгэлгээгээ хүлүүлчихсэн хүнд “оюун санааны хөгжил” байхгүй. Итгэсэн үзэл номлол нь үнэн зөв учир шалтгаанд суурилсан байсан ч хамаагүй: шинжлэлгүйгээр итгэсэн л бол сэтгэлгээ хүлэгдэнэ.

Сэтгэлгээний суурь нь шинжлэл юм. Шинжлэхгүй бол сэтгэхгүй. Сэтгэхгүй бол оюун ухаан хөгжихгүй. Сэтгэхгүй бол ертөнцийг үзэх зөв үзэл төлөвшихгүй. Ертөнцийг үзэх зөв үзэл маньд ямар падлий байна? гээд хорвоог туулж болно л доо. Зүгээр л идээд, унгаад.., ажиллаад л, цалингаа аваад л, хүүхэн шуухан эргүүлээд л, хүүхдээ хүмүүжүүлээд л, сургаад л, хэрэлдээд л, стрессдээд л, найзлаад л, муулаад л, жаргалтай амьдрахын төлөө гүрийгээд л... Эртний энэтхэгийн мэргэн бандида Шива-Лха бээр “Бодьсадвын Явдалд Орохуй” хэмээх зохиолдоо, “Бүх дэлхийг ширээр хучих гэсний оронд хоёр хөлийнхөө улыг л ширээр хамгаалчихвал зүгээр биш үү?” гэж айлдсан байдаг. [Энэ хэсэгт өгүүлэх нь: Ертөнцийг үзэх зөв үзэл хүний амьдралд (аз жаргалтай, зовлон багатай амьдрахад) хичнээн хэрэгтэй зүйл болохыг батлах гэж оролдож байгааг минь таалан болгооно уу.]

Бид нар яагаад зовдог юм бэ? (сэтгэлийн зовлонгийн тухай асууж байгааг минь анзаарна уу.) [Энэ хэсэгт өгүүлэх нь: асуултыг өөрөөсөө асууж хэсэг зуур тунгааж үзэхийг хичээнгүйлэн хүсье. Яагаад зовдог юм бэ?] {үргэлжлэл бий... ©}

Published with Blogger-droid v2.0.10

Заримдаа үнэхээр уйтгартай санагдах юм аа...

Зүгээр л бусдад "сайн, сайхан болж байна" гэж хэлүүлэхийн тулд гүйгээд л... Бусад "сайн байна" гэж магтвал улам хурдан гүйгээд л... Мөнгөтэй л бол бүх юм ОК болчих юм шиг санаад л... "Сайхан амьдарч байна", "сайн явж байна" гэж бусдаар хэлүүлэхийн тулд амьдраад л... Жүжиглээд л... Уйдахгүй жүжиглээд л... Сайн найз, садан амраг болж жүжиглээд л... Харилцан бие биенээ хуураад л... хулхидаад л... Уйдахгүй...
Заримдаа үнэхээр уйтгартай санагдах юм аа...

Published with Blogger-droid v2.0.10

...анзаарах хэрэгтэй ч юм шиг...

Сайхан сэтгэлтэй болчихвол, өөрөөсөө бусдыг дээгүүр тавьж чаддаг болчихвол бүх юм OK болох юм байна гэдгийг бид нар бүгдээрээ анзаарах хэрэгтэй ч юм шиг.., хэрэггүй ч юм шиг...

Ганц өөрийгөө бодоод л.., бусдаас өөрийгөө дээгүүр тавиад байвал зовлонгийн үргэлжлэл тасралтгүй ирдэг болохыг бас анзаарах хэрэгтэй ч юм шиг.., хэрэггүй ч юм шиг...

(Жич: үүнийг бичигч бээр бусдыг сайхан сэтгэлд уриалан дуудагч огтхон ч биш бөгөөд нэгэн насаа идэж, унтаж, унгаж, бааж өнгөрөөхөөр эргэлт буцалтгүй шийдсэн, cанаа амар суухыг эрхэмлэгч нэгэн болой)

Published with Blogger-droid v2.0.10

Аз жаргалтай төгсгөл :)

Бид нар дотоод сэтгэлээрээ амар амгалан амьдрахын тулд оюун санааны эрэл хайгуул хийх хэрэгтэй. Яг яах ёстой вэ гэвэл: дотоод сэтгэлийн амгаланг хэрхэн яаж бий болгох, дотоод сэтгэлийн амар амгаланг эвдэгч уур, шунал, мунхаг зэргийг хэрхэн багасгах (арилгах), улмаар дотоод сэтгэлийн амгалангаа хэрхэн хадгалах зэргийг зөвөөр таниж мэдээд, мэдсэнээ хэрэгжүүлэх буюу өөрөөр хэлбэл оюун санааны дасгалууд хийж амар амгаланд суралцах хэрэгтэй юм. Залуу нас, бие махбодийн таашаал хязгаарлагдмал тул тийм ч их итгэл найдвар хүлээлгэх зүйл биш юм. "Хаа ч явсан цуг гэж мэдээрэй" гэдэг шиг, бид хаана ч, ямар ч явсан оюун санаатайгаа (ухамсартайгаа) хамт байна. Бие хаа ямар ч чадалгүй болж, өвчин баашинд ороогох өтөл нас хэзээ нэг ирэх тул тэр үед сэтгэл амар амгалантай байвал аштай юу даа: жинхэнэ аз жаргалтай төгсгөлөөр буюу амар амгалантай [харамсах зүйлгүй сэтгэл ханамжтайгаар] үхлийг угтана шүү дээ :)

Бусдыг муулцгаая!!!

Сүүлийн жилүүдэд монголчуудын дунд христийн шашинтнууд олшрох болсон. Зарим хүмүүс тэднийг их гадуурхдаг. Тэгсэн хэрнээ хүний эрх, ардчилалын үнэ цэнэ гэж яриад байдаг. Би л хувьдаа буддист гэдгээрээ бусдад гадуурхагдахыг хүсдэггүй. Тэд ч бас гадуурхагдахыг хүсдэггүй байх.

Ер нь бусдыг үзэл бодол, шашин шүтлэгээр нь гадуурхана гэдэг тэнэг хүний л хийх хэрэг. Энэ нь замба идэх дургүй хүнийг чи заавал замба ид гээд хүчлэх, эсвэл замба иддэггүй ямар тэнэг юм бэ гээд шоолохтой л ижил тэнэг хэрэг.

Монголчуудын ихэнх нь нэг шашин шүтэж, оюун санааны хувьд нэгмдэл байгаасай гэж би хүсдэг. Гэхдээ энэ миний л бодол. Ганц өөрийнхөө бодлыг зөв гээд бусдынхыг үгүйсгэх нь бас л нэг төрлийн зовлонгийн шалтгаан.

Дотоод сэтгэлийн амар амгаланг хүсдэг бол бусдыг муулах биш, хүлээн зөвшөөрч, үзэл бодлыг нь хүндэтгэх хэрэгтэй гэдгийг сүүлийн хэдэн жил л мэдэрч байна. Бусдыг муулаад дотоод сэтгэлийн амгаланг олдог бол хүний нийгэмд стресс гэдэг зүйл байхгүй байх байсан болов уу..?

Published with Blogger-droid v2.0.9

Ухамсар?

Хүн бүр ухамсартай ч, хүн бүр харилцан адилгүй араншинтай байдаг. Нэг эхээс төрсөн хоёр ихэр хүүхдийн ааш араншин ч адилгүй байдаг. Аав хүү хоёрын зан араншинд төстэй зүйл байдаг ч бүх талаараа ив ижилхэн байдаггүй. Ээжтэйгээ, аавтайгаа адилгүй араншинтай хүүхдийн ухамсар хаанаас ирсэн байж таарах вэ? Эхээсээ ухамсараа өвлөж төрсөн бол эхтэйгээ л ижилхэн зан араншинтай байх ёстой. Хэрвээ бурхан бүтээсэн бол ямар ч утгагүй болно: эрх чөлөө, жаргал, зовлонгийн тухай асуултууд өнөөх бурханыг ямар ч хариултгүй болгож онигоонд оруулна. Ухамсар алимнаас, модноос, галнаас, уснаас, нарнаас үүссэн гэвэл, хүнээс 15 толгойтой, ногоон арьстай сайн үүлдрийн үнээ төрсөнөөс ялгаагүй утгагүй хэрэг болно. Ухамсар хаанаас ирсэн байх вэ?

Published with Blogger-droid v2.0.9